Eerste schooldag

Eerste schooldag

Vanmorgen was het dan zover, de eerste schooldag van onze kleine jongen. Of moet ik nu grote jongen zeggen? Met zijn nieuwe schoenen en rugzakje, klaar voor de eerste schooldag. Zonder achterom te kijken holde hij de speelplaats op, en weg is hij. Samen met heel wat andere ouders in België, stonden we voor het eerst sinds lange tijd weer aan de schoolpoort. Waarschijnlijk allemaal met een kleiner hartje dan we willen toegeven. Ik hoor mezelf nog denken: “Zie onze kleine jongen gaan!”. 

Voor deze grote gebeurtenis in ons jonge gezinsleven hebben zowel mijn partner als ikzelf vrijaf genomen vandaag. Heel wat lotgenoten hebben ongetwijfeld dezelfde reflex gehad. De uren van een schooldag komen nu eenmaal niet goed overeen met een doorsnee werkdag. En dat zal elke werkgever ongetwijfeld voelen vandaag…  

Een race tegen de tijd 

In onze drukke samenleving proberen we zo veel mogelijk uit de beschikbare tijd te halen, voor ons gezin is dat niet anders. Het ontnuchterende is dat een dag jammer genoeg maar 24 uur telt. We willen een fulltime job om onszelf te kunnen ontplooien en geld in het laatje te brengen, een sociaal leven onderhouden, reizen, sporten en daarnaast nog eens een bende kinderen grootbrengen. Het is een heel gegoochel. Hoewel een flexibele mindset daarbij wonderen kan doen, blijft de grootste brok van je dagindeling nog steeds een verantwoordelijkheid van je werkgever.  

Flexibiliteit 

Ik heb al snel geleerd dat een doorsnee ouder van twee met een fulltime job een aardige set goochelkunsten moet bezitten om de beschikbare tijd op een dag te kunnen verdelen. Ik moet je zeker niet vertellen hoe graag ik soms een toverstok zou hebben hiervoor. Ik spreek hier voor mezelf, maar ben er zeker van dat veel mannen me in dit verhaal bijtreden. Maar toegegeven, dankzij mijn nieuwe job dichtbij huis die rekening houdt met mijn gezinsleven is de nodige wat hocus pocus verricht.   

Work-life ‘balance’ 

Heel wat vacatures vragen tegenwoordig dat je 'geen 9 to 5 mentaliteit' hebt. Dat lijkt op het eerste zicht erg rooskleurig, maar u weet vermoedelijk ook uit ervaring dat dit vaak uitdraait op een verhaal van eenrichtingsverkeer. Nog even dat voorstel afwerken of die mails nalezen. Het zit zo sterk ingeburgerd dat je wel eens gek wordt nagekeken wanneer je eens op tijd vertrekt. Niemand heeft nood aan dure statistieken om te weten dat een goede verdeling van deze flexibiliteit essentieel is om een gezonde work-life balans te kunnen onderhouden. Dit is een feit dat mijn huidige werkgever Protime heel goed begrijpt.  

Door hier rekening mee te houden en werknemers flexibiliteit te geven investeer je rechtstreeks in een gemotiveerde en geëngageerde bedrijfssfeer. Want voor een baas die me eens wat vroeger laat gaan om men zoontje naar de dokter te brengen, werk ik ‘s avonds of de dag nadien graag nog even door aan dat ene project. Het is dankzij het meten van de tijd dat we een indicatie hebben om ons leven in te richten.  

‘Kom jongen, we moeten nu vertrekken naar school, straks komen we nog te laat!’ 

Een zin die hij steevast beantwoordt door rustig verder te spelen met zijn treintjes. Waarom al die haast? Voor ons is het een gewoonte geworden. Gelukkig hoeft onze kleine jongen zich nu nog geen zorgen te maken over tijd, dat zullen mama en papa wel doen voor hem.  

Later gaat hij zelf de race met de tijd moeten aangaan, ik hou mijn hart al vast. Hoe gaat de arbeidsmarkt en het gezinsleven er dan uitzien? Hoe zal hij later omgaan met tijd?  

 

Caroline Brusselaers

Communicatie marketeer bij Protime en fulltime moeder van twee